Op het randje en dan toch weer net niet

Voor onderwerpen die niets met biseksualiteit te maken hebben, maar die je toch in de groep wilt gooien.

Op het randje en dan toch weer net niet

Berichtdoor Sheepdog » zo 31 jul 2016, 10:59

Hoi allen,

Ik baal soms een beetje van de kansen die ik heb laten liggen toen ik jonger was. Ik werkte destijds op uitzendbasis in de theater- en evenmentenwereld als toneelknecht, podiumbouwer, decorbouwer, volgspotter, licht-assistent enz.. Grote musicals waren de main business, want dat zijn grote decors, het reist rond, en er is altijd ongelooflijk veel personeel bij nodig achter de schermen. Uiteraard staat de musical wereld bekend als een homo-wereldje en als insider kan ik zeggen dat alle vooroordelen over de backstage-perikelen bij musicals waar zijn. Eén grote kirrende bende vrolijke Nichten met de hoofdletter N. Ze maken er echt een soort van ding van naar elkaar om zo gay mogelijk te doen. Schuine grappen, verwijfde giecheltjes, het wordt allemaal enorm uitvergroot naar elkaar toe gebracht, mannen die elkaar als "meeeiiid" aanspreken, geflikflooi in de kleedkamers en tussen de coulissen, ik heb het allemaal van dichtbij mogen meemaken.

In die tijd was ik nog niet zo zeker van mezelf, al wist ik absoluut al dat ik ook op mannen viel. Maar dat extreme sfeertje, daar had ik nog wel mijn bedenkingen bij. Niet dat ik er op tegen was, dat zeker niet. Maar ik bekeek het toch wel echt van buiten als overdreven gedoe, en soms vond ik het ook best wel intimiderend. Kennelijk was er iets aan mij dat mannen sexy vonden, want ik heb nog nooit zoveel aandacht, geflirt en regelrechte aanzoeken gehad als toen. Helaas voelde ik me toen echt nog niet vrij genoeg om daar op wat voor manier dan ook aan toe te geven, en ik voelde me ook ongelooflijk ongemakkelijk om die gevoelens te hebben in het bijzijn van mijn collega's in de technische ploeg, waar uiteraard een veel klassieker "mannelijk" sfeertje hing, met stoere praatjes over lekkere wijven en bier.

Het dichtstbij ben ik gekomen in een bungalowpark in Vaals, waar we waren uitgenodigd op een verkleedfeest voor de cast & crew van Titanic de Musical. Dat was de eerste keer dat ik een echt groot feest met een musical-gezelschap meemaakte, en hyper-gay als ze waren werd het uiteraard een liederlijke bende, zeker in de ogen van de onzekere 20-jarige maagd uit het zuiden des lands die ik was. Al snel was de kleine huiskamer van één van de huisjes getransformeerd tot een nightclub waar de mannen van het showballet met ontbloot bovenlijf, in hun onderbroek, en in een enkel geval zelfs helemaal bloot dicht op elkaar tegen elkaar stonden te rijden op de maat van pompende clubmuziek. In het gangetje en in de keuken zaten diverse koppeltjes met elkaar te zoenen en te knuffelen. Om een biertje te halen, of om naar binnen of buiten te komen moest ik me tussen kluwes van hitsige mannen heenwurmen. Ik werd hier in mijn kont geknepen, daar over mijn wang geaaid, en voortdurend aangesproken door mannen die me maar wat graag wilden inwijden in de jongensliefde en dat in weinig bedekte bewoordingen aan me te kennen gaven.

Zoals je zult merken aan de manier waarop ik het beschrijf was ik nogal uit het lood geslagen door dit hele gebeuren. Ik had nog nooit een dergelijk feest meegemaakt, en was zowel geshockeerd als opgewonden door wat ik allemaal te zien kreeg. Natuurlijk hadden mannen al eerder geprobeerd me te versieren op de werkvloer, maar dat is toch een heel ander sfeertje dan de losgeslagen dronken sfeer van een feestje, waar mannen in je oor komen fluisteren dat ze zin in je hebben, terwijl ze met hun kruis al tegen je zij aan staan te duwen.

Het was me allemaal te veel tegelijk, te intens, te dichtbij, en uiteraard waren op dit feestje ook nog steeds mijn collega´s aanwezig. Bij een dergelijk feestje kwamen er veel gasten die niet direct bij het gezelschap hoorde, en ik en velen anderen hadden geen vervoer naar huis, dus wij zouden crashen in de huisjes waar de crew overnachtte. Maar daar was al snel niet veel plek meer. Hoe later het werd, hoe meer mannen mij aanboden om in plaats daarvan bij hun te komen overnachten, uiteraard zou er van slapen dan niet veel komen, enzovoorts. Op een gegeven moment was ik het helemaal zat en liep ik duidelijk aangedaan naar buiten.

Een jonge danser waar ik al eerder van gemerkt had dat ik hem aantrekkelijk vond, had het gezien en is mij achter nagelopen om te vragen wat er was. Ik heb toen heel vaag geantwoord over al die mannen die wat van me wilden en dat ik daar geen zin in had, of woorden van die strekking. Hij bood toen, heel lief, aan om bij hem in zijn tweepersoonsbed te komen slapen, zonder dat er iets hoefde te gebeuren. Hij had duidelijk in de gaten dat er meer aan de hand was met mij dan me alleen maar geïntimideerd voelen door aandacht waar ik geen behoefte aan had. Ik denk dat hij voelde dat ik nieuwsgierig was, dat ik wel degelijk behoefte had, alleen niet zo snel, en niet open en bloot waar iedereen het kon zien. En hij was prachtig. De mooiste jongen van die hele groep, jong, slank, atletisch, een mond van hagelwitte tanden en een paar puppy-ogen om in te verdrinken. En wat hij zei was zo zachtaardig en lief dat ik niets anders wilde dan "JAAA!!!" zeggen en met hem naar zijn slaapkamer vluchten om me door hem te laten beminnen, met hem te vrijen. Maar ik durfde niet. Er was al te veel gebeurd die avond. Ik verkeerde in een door elkaar geschudde staat van bewustzijn, en dit was een brug te ver voor nu.

"Ik kan het niet," zei ik, "sorry." En hij schudde alleen zijn hoofd en glimlachte bemoedigend naar me.
"Geen sorry."
Hij gaf me nog een kneep in mijn schouder en ging weer naar binnen, mij alleen latend met mijn compleet overhoop gehaalde gevoelens.

Zo dichtbij, zo mogelijk, en zo onwaarschijnlijk kut dat ik het heb laten liggen, uit angst, uit schaamte, uit de pure verwarring en paniek van dat moment? Ik weet het niet. Wel weet ik dat er geen twee weken voorbij gaan en ik denk weer terug aan dat moment, zijn ogen, de tederheid in zijn manier van doen. Ik ben nog steeds verliefd op hem en op die nacht die nooit geweest is.

In plaats daarvan eindigde ik die avond dronken, stoned en compleet gedeprimeerd, op een geïmproviseerd bed in de keuken van één van de crewhuisjes, naast een collega die net zo naar de klote was als ik, en compleet gedeprimeerd over zijn gefaalde pogingen die avond om onze projectleidster van het theater waar we voor werkten te versieren. Op een gegeven moment kwam hij in zijn dronken klaagzang naar me toe gekropen om me te omhelzen. Hij had geen shirt aan, want we lagen al "in bed". Ik duwde hem agressief bij me vandaan.
"Blijf van me af!"
Ik walgde van het idee dat hij me zou aanraken, en van zijn blote getattoeëerde bovenlijf. Hij vond uiteraard dat ik overdreven en belachelijk reageerde, en hij had ook gelijk. Maar hij wist niet wat er die avond al allemaal aan vooraf gegaan was, en ik kon geen manier vinden om hem dat te vertellen.
Sheepdog
 
Berichten: 64
Geregistreerd: zo 03 jul 2016, 08:55

Re: Op het randje en dan toch weer net niet

Berichtdoor blizz » zo 31 jul 2016, 21:48

een "mooi" verhaal @sheepdog. Erg mooi. maar zoals je zelf zegt.... jammer. Jammer dat het toen niet gebeurt is. Want zoals je het beschrijft zou het wel een mooie gelegenheid zijn geweest. Heb je nooit de behoefte gehad om die danser weer eens op te zoeken en het verhaal volledig te vertellen onder het genot van een wijntje ofzo? en dan te zien wat er van komt? of is dat onmogelijk?

Uit eigen ervaring gesproken, doe het alleen als je er aan toe bent. niet wanneer iemand anders zich opdringt. mijn eerste keer was een trio met een heeeel lief stelletje. maar ondanks mijn "overtuiging" en die van hun , was ik er nog niet echt aan toe. met veel twijfels als gevolg. Nu heb ik het een keer gedaan met een man terwijl ik mij er goed bij voelde, en dat maakte een wereld van verschil.

maar je kan mooi schrijven trouwens ;)
blizz
 
Berichten: 238
Geregistreerd: vr 31 aug 2012, 22:59
Woonplaats: Amsterdam

Re: Op het randje en dan toch weer net niet

Berichtdoor Sheepdog » ma 01 aug 2016, 21:53

Hoi Blizz,

Dank je voor de reactie en het compliment. Ik heb er zeker over gedacht om die jongen nog eens op te zoeken, maar nooit gedaan. Inmiddels is het zo'n 15 jaar geleden, dus niet meer echt een actueel ding. Ik had met name behoefte hier om het eens helemaal uit te schrijven, voor mezelf, en het een plek te geven. Een stukje zelftherapie dus.

Ik denk dat het inderdaad heel belangrijk is om zelf helemaal op mijn gemak te zijn op het moment dat het zich aandient. Die betreffende avond was er gewoon te veel gebeurd waar ik me ongemakkelijk door was gaan voelen. Aan de andere kant was ik me mogelijk daardoor wel meer bewust van de "bereikbaarheid" van mijn fantasie. Dat is voor mij niet helemaal gebruikelijk. Ik heb eigenlijk nooit zo heel veel aandacht van meisjes en vrouwen gehad en zelf ben ik ook niet zo'n jager. Dus het hele "versierproces" is een beetje alien voor me. Als er dan ineens op één avond massa's hitsige mannen op je lopen te azen, dan is het mogelijk wel begrijpelijk dat dat op dat moment gewoon te veel van het goede was.

In die zin was het ook niet de eerste keer dat ik me zo ongemakkelijk voelde in een situatie waar ik de mogelijkheid tot een romantisch of erotisch contact had en niet wist hoe nu verder, alleen was dit de eerste keer dat ik het met een man zo duidelijk ervaarde. Ik was gitarist en zanger in een punkbandje in die tijd, dus dan waren er wel eens meisjes die het interessant vinden om iets met de zanger van de band te doen. Maar ik was in de meeste gevallen echt veel te ongemakkelijk om daar wat mee te kunnen. Vrienden waren me dan heel erg aan het pushen, ga nou naar d'r toe, zeg dat je d'r leuk vind, ze zit de hele tijd met je te flirten, enz. enz. Punt was dat ze gelijk hadden, maar ik kon er geen kant mee uit. Altijd veels te verlegen, te bang om stom of belachelijk over te komen.

Doe daar nog eens de onzekerheid over het uit de kast komen als bi bij, en je hebt een nog tien keer zo grote drempel om overheen te komen. Heel stom allemaal uiteraard. Ik besef zelf maar als te goed dat ik nooit happy ga worden als ik me de hele tijd loop te verstoppen. Op een gegeven moment moet ik toch een keer door de zure appel heen bijten en er gewoon voor gaan. Ik baal van dat gefrustreerde geblokkeerde gevoel. Er over schrijven lijkt de eerste stap om dat onder ogen te komen en er mogelijk vanaf te geraken.
Sheepdog
 
Berichten: 64
Geregistreerd: zo 03 jul 2016, 08:55

Re: Op het randje en dan toch weer net niet

Berichtdoor Anubis » di 02 aug 2016, 00:03

Indrukwekkend geschreven en jezelf in uiting gebracht. Niet veel mensen durven zichzelf zo te uiten denk ik.

Sheepdog schreef:Ik besef zelf maar als te goed dat ik nooit happy ga worden als ik me de hele tijd loop te verstoppen. Op een gegeven moment moet ik toch een keer door de zure appel heen bijten en er gewoon voor gaan. Ik baal van dat gefrustreerde geblokkeerde gevoel. Er over schrijven lijkt de eerste stap om dat onder ogen te komen en er mogelijk vanaf te geraken.


Prima dat je er voor gaat, maar doe het wel op een manier die bij je past, anders word je er ook niet happy van denk ik. Maar aangezien je al over je situatie schrijft betekend ook wel dat je erover nadenkt en hoe je dingen wilt aanpakken.
I am, every day anew.
Anubis
 
Berichten: 148
Geregistreerd: do 12 mei 2016, 18:27
Woonplaats: Friesland

Re: Op het randje en dan toch weer net niet

Berichtdoor Sheepdog » wo 03 aug 2016, 15:46

Dank voor de bemoedigende woorden. Ik ben op het moment vooral bezig met mezelf beter te leren begrijpen, te voelen wat ik nodig heb op me voldoende op mijn gemak te voelen om een stap te zetten wanneer ik iemand leuk vind. Tegelijk wil ik ook niet te veel analyseren en een beetje leren ontspannen in dat soort situaties. In het hier en nu blijven, dat heb ik altijd lastig gevonden. Ik zit veel in mijn hoofd, sommige dingen kun je waarschijnlijk beter met je hart doen, al loop je dan ook telkens risico om gekwetst te worden. Maar dat hoort er denk ik helaas nou eenmaal bij in de liefde. Wie zich niet openstelt kan niemand echt ontvangen. Dat maakt het ook zo bijzonder als het wel wederzijds is.
Sheepdog
 
Berichten: 64
Geregistreerd: zo 03 jul 2016, 08:55

Re: Op het randje en dan toch weer net niet

Berichtdoor blizz » wo 03 aug 2016, 20:29

ja, soms gebeuren dingen op de gekste momenten. En wat ik vaak tegen mensen zeg is dat ze er niet naar op zoek moeten gaan, maar zich moeten begeven in het speelveld van hun "onderwerp". Dus als je b.v. veel bij bi-sexuelen of homo-sexuele mannen in de buurt bent, dan is de kans groter dat er iets gebeurt. Heel vaak heb je mensen die zeuren dat ze nooit een liefde vinden (algemeen gesproken), en als je dan vraagt wat ze in het weekend doen, dan zitten ze thuis voor de buis. ja..... zo lukt het natuurlijk nooit.

Dus zoek gewoon het veld op. ga dingen doen met mensen zonder dat het over sex etc moet gaan en je zal zien dat, omdat je jezelf gemakkelijker voelt, je er veel meer voor open staat. ook ten opzichte van de ander.
blizz
 
Berichten: 238
Geregistreerd: vr 31 aug 2012, 22:59
Woonplaats: Amsterdam

Re: Op het randje en dan toch weer net niet

Berichtdoor Anubis » wo 03 aug 2016, 20:51

blizz schreef:ja, soms gebeuren dingen op de gekste momenten. En wat ik vaak tegen mensen zeg is dat ze er niet naar op zoek moeten gaan, maar zich moeten begeven in het speelveld van hun "onderwerp". Dus als je b.v. veel bij bi-sexuelen of homo-sexuele mannen in de buurt bent, dan is de kans groter dat er iets gebeurt. Heel vaak heb je mensen die zeuren dat ze nooit een liefde vinden (algemeen gesproken), en als je dan vraagt wat ze in het weekend doen, dan zitten ze thuis voor de buis. ja..... zo lukt het natuurlijk nooit.

Dus zoek gewoon het veld op. ga dingen doen met mensen zonder dat het over sex etc moet gaan en je zal zien dat, omdat je jezelf gemakkelijker voelt, je er veel meer voor open staat. ook ten opzichte van de ander.


Klopt, maar wel lastiger voor introverte mensen. Al ligt het nooit zo zwart-wit ik denk dat voor iedereen er wel een groep mensen is die bij ze past, voor de een grotere uitdaging dan de ander. Maarja meer mensen meer kansen inderdaad.

Sheepdog schreef:Dank voor de bemoedigende woorden. Ik ben op het moment vooral bezig met mezelf beter te leren begrijpen, te voelen wat ik nodig heb op me voldoende op mijn gemak te voelen om een stap te zetten wanneer ik iemand leuk vind. Tegelijk wil ik ook niet te veel analyseren en een beetje leren ontspannen in dat soort situaties. In het hier en nu blijven, dat heb ik altijd lastig gevonden. Ik zit veel in mijn hoofd, sommige dingen kun je waarschijnlijk beter met je hart doen, al loop je dan ook telkens risico om gekwetst te worden. Maar dat hoort er denk ik helaas nou eenmaal bij in de liefde. Wie zich niet openstelt kan niemand echt ontvangen. Dat maakt het ook zo bijzonder als het wel wederzijds is.


Graag gedaan. Goed dat je werkt aan je introspectie dan weet jij ook beter wat je wilt en indirect ook van de andere(n) in een relatie. De eerste stap zetten zal sowieso wel raar voelen denk ik, iets waar je compleet de weg in kunt kwijtraken als je het overdenkt. Gekwetst worden kun je zelfs als je, je niet openstelt. Het leven is inderdaad geen eenhoorns en regenbogen altijd inderdaad, maar ik denk dan een negatieve ervaring kan ook bijdragen aan latere positieve ervaringen. Wederzijdse liefde is denk ik een unieke ervaring, ik kan het niet precies weten, want ik heb nooit volledig nog kunnen ervaren, maar ik ben het eens met je laatste zin in ieder geval.
I am, every day anew.
Anubis
 
Berichten: 148
Geregistreerd: do 12 mei 2016, 18:27
Woonplaats: Friesland

Re: Op het randje en dan toch weer net niet

Berichtdoor Sheepdog » do 04 aug 2016, 19:16

Anubis schreef:Klopt, maar wel lastiger voor introverte mensen. Al ligt het nooit zo zwart-wit ik denk dat voor iedereen er wel een groep mensen is die bij ze past, voor de een grotere uitdaging dan de ander. Maarja meer mensen meer kansen inderdaad.


Ik ben in ieder geval tot de conclusie gekomen dat "uitgaan" in de traditionele vorm voor mij niet werkt. Ik weet niet wat het is, maar als ik uitga ontmoet ik nooit nieuwe mensen. Je gaat uit met een groep, daar heb je lol mee, misschien wissel je af en toe eens een woord met een passant. "Is die stoel bezet?" "Nee hoor, neem maar mee.", maar dat is het dan wel zo'n beetje. Misschien zou het anders zijn als ik in mijn eentje uit zou gaan, maar of ik daar nou zo gelukkig van ga worden. Meestal sla ik als ik alleen ben bij mensen die ik niet ken redelijk dicht, vooral ook omdat in feite niemand in zijn eentje in een café of een club staat, dus je moet je dan altijd al bij een groep mengen. Beter werkt het voor mij om mensen aan te spreken in de trein (mijn laatste vriendinnetje bijvoorbeeld, en eerder ook al eens meid waar ik een leuk nachtje mee gedeeld heb), of anders om iets te gaan doen waar je dingen samen met andere mensen moet doen. Vrijwilligerswerk lijkt de beste plek te zijn om samen met mensen die je niet kent heel snel samen iets op te bouwen van teamgeest en daarmee verbondenheid en openheid. Dat is een goede entree voor meer. (dus ik ben het eigenlijk met jullie allebei eens ;) )

Graag gedaan. Goed dat je werkt aan je introspectie dan weet jij ook beter wat je wilt en indirect ook van de andere(n) in een relatie. De eerste stap zetten zal sowieso wel raar voelen denk ik, iets waar je compleet de weg in kunt kwijtraken als je het overdenkt. Gekwetst worden kun je zelfs als je, je niet openstelt. Het leven is inderdaad geen eenhoorns en regenbogen altijd inderdaad, maar ik denk dan een negatieve ervaring kan ook bijdragen aan latere positieve ervaringen. Wederzijdse liefde is denk ik een unieke ervaring, ik kan het niet precies weten, want ik heb nooit volledig nog kunnen ervaren, maar ik ben het eens met je laatste zin in ieder geval.


Ik heb het één keer zeer intens meegemaakt, met de partner die ik nu nog steeds "mijn ex" noem, ondanks dat ik na haar al weer twee andere "relaties" gehad heb (die overigens beide niet langer dan drie maanden geduurd hebben). Haar ben ik tegengekomen in groepstherapie. Als je meteen op een heel diep niveau nieuwe mensen wil leren kennen is dat wel een aanrader :P, wij wisten in ieder geval eerder van elkaar dat we zelfmoordneigingen hadden dan wat onze favoriete films waren. Voor dat we überhaupt toekwamen aan gewoon gezellig samen een hapje eten en een bioscoopje pakken waren we al maanden verder. Die diepgang die ik met haar had, dat vind ik nooit meer terug, denk ik. Ik hou nog steeds zielsveel van haar, maar het is nu gewoon een hele intense vriendschap.
Sheepdog
 
Berichten: 64
Geregistreerd: zo 03 jul 2016, 08:55

Re: Op het randje en dan toch weer net niet

Berichtdoor Anubis » do 04 aug 2016, 19:45

Sheepdog schreef:
Ik ben in ieder geval tot de conclusie gekomen dat "uitgaan" in de traditionele vorm voor mij niet werkt. Ik weet niet wat het is, maar als ik uitga ontmoet ik nooit nieuwe mensen. Je gaat uit met een groep, daar heb je lol mee, misschien wissel je af en toe eens een woord met een passant. "Is die stoel bezet?" "Nee hoor, neem maar mee.", maar dat is het dan wel zo'n beetje. Misschien zou het anders zijn als ik in mijn eentje uit zou gaan, maar of ik daar nou zo gelukkig van ga worden. Meestal sla ik als ik alleen ben bij mensen die ik niet ken redelijk dicht, vooral ook omdat in feite niemand in zijn eentje in een café of een club staat, dus je moet je dan altijd al bij een groep mengen. Beter werkt het voor mij om mensen aan te spreken in de trein (mijn laatste vriendinnetje bijvoorbeeld, en eerder ook al eens meid waar ik een leuk nachtje mee gedeeld heb), of anders om iets te gaan doen waar je dingen samen met andere mensen moet doen. Vrijwilligerswerk lijkt de beste plek te zijn om samen met mensen die je niet kent heel snel samen iets op te bouwen van teamgeest en daarmee verbondenheid en openheid. Dat is een goede entree voor meer. (dus ik ben het eigenlijk met jullie allebei eens ;) )


"Uitgaan" in de traditionele zin is voor veel mensen geen productieve bezigheid, maar misschien werkt uitgaan in de on-traditionele zin wel beter :lol: Ik bedoel meer, misschien kun je wel workshops voor je interesses volgen bijvoorbeeld of activiteiten ondernemen waar je dan ook weer mensen kunt ontmoeten. Vrijwilligerswerk is ook een prima optie voor veel mensen (alleen zou het voor mij persoonlijk waarschijnlijk niet werken, afhankelijk van de betrokkenheid bij het werk). Of anders eerst maar het internet af struinen naar dergelijke activiteiten.


Sheepdog schreef:Ik heb het één keer zeer intens meegemaakt, met de partner die ik nu nog steeds "mijn ex" noem, ondanks dat ik na haar al weer twee andere "relaties" gehad heb (die overigens beide niet langer dan drie maanden geduurd hebben). Haar ben ik tegengekomen in groepstherapie. Als je meteen op een heel diep niveau nieuwe mensen wil leren kennen is dat wel een aanrader :P, wij wisten in ieder geval eerder van elkaar dat we zelfmoordneigingen hadden dan wat onze favoriete films waren. Voor dat we überhaupt toekwamen aan gewoon gezellig samen een hapje eten en een bioscoopje pakken waren we al maanden verder. Die diepgang die ik met haar had, dat vind ik nooit meer terug, denk ik. Ik hou nog steeds zielsveel van haar, maar het is nu gewoon een hele intense vriendschap.


Dat klonk als een zeer intense relatie. Jammer dat deze is afgelopen, maar wel fijn dat er nog een vriendschap is. Hoe vaak ik wel niet van anderen heb meegemaakt, waar relaties uitgingen door middel van traumatische tranen......
I am, every day anew.
Anubis
 
Berichten: 148
Geregistreerd: do 12 mei 2016, 18:27
Woonplaats: Friesland

Re: Op het randje en dan toch weer net niet

Berichtdoor Sheepdog » do 04 aug 2016, 22:50

Klopt, wat bereft het uitgaan. Ik zit weer eens even zonder werk, en heb de afgelopen week een beetje lopen vrijwilligen op een festivalletje in Amsterdam waar mijn zus als producent bij betrokken is. Het leuke is dat je meteen met mensen praktisch bezig bent en problemen moet oplossen. Daardoor heb ik al weer een aantal zeer leuke gesprekken gehad met mensen die ik anders nooit ontmoet zou hebben. Een Liberiaanse jongen die als verstekeling naar Nederland gekomen is, een verwaaid stel kunstenaars, en een leuk meisje uit Portugal. Interessante nieuwe perspectieven (alhoewel ik nergens iets "romantisch" uit voort zie vloeien op dit moment). Workshops zouden ook een optie kunnen zijn inderdaad. Ik woon de laatste tijd wel vaker paneldiscussies en masterclasses bij als recensent voor een cultuursite, daar hangt inderdaad ook een leuk saamhorig sfeertje, vooral wanneer de onderwerpen erg niche worden (mijn interesse ligt bijvoorbeeld bij gepriegel met elektronische instrumenten, daar is een bepaald groepje weirdos in geïnteresseerd, dus heb je meteen iets unieks gemeen met mensen, en ontstaan er wel eens leuke ontmoetingen).

Wat betreft de relatie, geloof me, die traumatische tranen zijn er zowel bij mij als bij haar lang geweest. Onze relatie is nu zo'n 3 jaar verbroken, maar ik voel me pas een jaartje echt "los" van haar. Daarvoor bleven we iedere keer weer elkaar opzoeken, en dan ongelooflijk veel verdriet voelen omdat het niet werkte tussen ons tweeën. Alleen door allebei echt een tijdlang onze eigen weg te gaan is het veel beter geworden. Wat wij hadden was heel symbiotisch. Ik heb één van haar beste vriendinnen bijvoorbeeld pas vorig jaar voor de eerste keer ontmoet. Veel van mijn vrienden hebben haar nog steeds nooit gezien. Er was als wij samen waren geen ruimte voor anderen, en onze vriendenkringen stonden volledig los van elkaar en van onze relatie.

Dat was aan de ene kant heel fijn, want we vonden heel veel rust en veiligheid bij elkaar. Maar aan de andere kant was het claustrofobisch om zo aan elkaar te hangen, en zaten we elkaar op een bepaalde manier ongelooflijk in de weg. Ging het goed met mij, dan was zij zwaar depressief, en moest ik alle zeilen bijzetten om te zorgen dat zij de ruimte kreeg om haar tranen te laten stromen (wat ze erg moeilijk vond). Omgekeerd heeft zij mij door meerdere afkickpogingen en psychotische episodes heengetrokken, op momenten dat zij sterker was. Uiteindelijk was er geen plek om te "groeien", omdat we elkaar te veel nodig hadden als redder in nood, om de ander energie genoeg te laten om aan zichzelf te werken. Nu is het beter. We delen nog steeds lief en leed met elkaar, maar niet meer op een manier waarbij we elkaar de wind uit de zeilen nemen. Ik gun haar de liefde van een partner die volledig voor haar kan gaan zonder in de knoop met zichzelf te zitten, en ik gun mezelf de kans om mijn eigen knoop te ontwarren. Dat is liefdevol naar mezelf en naar haar.
Sheepdog
 
Berichten: 64
Geregistreerd: zo 03 jul 2016, 08:55

Volgende

Keer terug naar Een goed gesprek

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast

cron