1 in 2 young people say they are not 100% heterosexual

Heb je opvallend nieuws over biseksualiteit of een bekende bi gezien op tv, op internet of in de krant? Hier kun je dat met andere bi's delen.

1 in 2 young people say they are not 100% heterosexual

Berichtdoor Luuk » ma 12 sep 2016, 19:32

Asked to plot themselves on a 'sexuality scale', 23% of British people choose something other than 100% heterosexual – and the figure rises to 49% among 18-24 year olds

Invented by Alfred Kinsey in the 1940s, the Kinsey scale plots individuals on a range of sexual dispositions from exclusively heterosexual at 0 through to exclusively homosexual at 6. Where the original study had a large number of methods for placing people, YouGov simply asked people to place themselves on the sexuality scale.

Taken as a whole, 72% of the British public place themselves at the completely heterosexual end of the scale, while 4% put themselves at the completely homosexual end and 19% say they are somewhere in between – classed as bisexual in varying degrees by Kinsey. Of the people that do place themselves in this 1-5 area, the majority incline away from homosexuality – 15% are closer to the heterosexual end, 2% directly in the middle and 2% are closer to the homosexual end.

Lees verder + grafieken: 1 in 2 young people say they are not 100% heterosexual
What is essential? Is it visible to the eye?
Avatar gebruiker
Luuk
 
Berichten: 226
Geregistreerd: wo 15 jan 2014, 00:04
Woonplaats: Far away from nowhere

Re: 1 in 2 young people say they are not 100% heterosexual

Berichtdoor Sheepdog » vr 28 okt 2016, 14:12

Dit raakt aan een vermoeden dat ik al veel langer heb, namelijk dat de vermeende zeldzaamheid van biseksualiteit voortkomt uit de cultuur, en niet uit de natuurlijke aard van mensen.

Ik denk even terug aan een sessie die ik een aantal jaar geleden tijdens groepstherapie meemaakte. We waren in die groep met mannen en vrouwen, maar voor dit onderdeel werden de mannen van de vrouwen gescheiden. De oefening bestond er uit om de rest van de mannen in de groep een biografie van je penis te vertellen, met andere woorden, wat heb je met dat ding aan je lijf nu allemaal meegemaakt in je leven. Ik heb deze oefening twee keer gedaan met verschillende groepen mannen, en een ruime meerderheid van de ongeveer 20 mannen in totaal gaf aan tijdens hun puberteit een seksuele ervaring met een jongen of een man te hebben gehad, of seksuele gevoelens naar iemand van hetzelfde geslacht.

De meeste van de mannen die het betrof hadden daar schuldgevoelens of schaamte over. In sommige gevallen leidde het zelfs tot diepe depressieve gevoelens en andere psychologische problemen. In een samenleving waar van mannen verwacht wordt dat ze heteroseksueel zijn, en waar een bewijs van het tegendeel bepaalt dat je "geen echte man", een "mietje", een "wijf" bent, is het logischerwijs aantrekkelijk dat als er ook maar enige mogelijkheid is om daaraan te conformeren je dat doet, in plaats van een moeizaam proces door te gaan van uit de kast komen. Dat heb ik me zelf ook jaren voorgehouden: verdiep je daar nu maar niet te veel in, dan gaat het vanzelf over, en je kunt uiteindelijk ook gelukkig worden met een vrouw.

Hierdoor ontzeggen waarschijnlijk vele biseksuelen zichzelf dit deel van hunzelf. Ze stoppen het weg en geven zich over aan de normen van de middenmoot, een heteroseksuele relatie. En in veel gevallen zal het daar uiteindelijk ook ophouden. Mensen zijn gelukkig met hun heteroseksuele partner, en zien die ene biseksuele ervaring in hun puberteit als "puberale verwarring", "nieuwsgierigheid", "experimenteren." Allemaal benamingen die er voor moeten zorgen dat er een duidelijke scheidslijn tussen die ene vergissing en de werkelijke geaardheid blijft staan.

De resultaten van dit onderzoek doen vermoeden dat door betere voorlichting en een ruimere acceptatie van homo- en biseksualiteit in de samenleving, jonge mensen zich vrijer voelen met hun seksualiteit en minder hun best doen om hun seksuele identiteit om te buigen naar een hetero-identiteit. Aangezien we er nog lang niet zijn wat betreft die acceptatie ben ik heel benieuwd wat de toekomst op dit gebied brengt. Ik vermoed namelijk dat wij biseksuelen heel stiekem in de meerderheid zijn op deze wereld, maar dat de maatschappij en onze cultuur ons dwingen om te kiezen, hetzij om een "normale èchte man" te worden, hetzij om een overdreven verwijfd homo-stijltje aan te nemen en jezelf dus te etaleren als "de ander".

Hoe zou de wereld er uitzien als seksuele geaardheid compleet was losgekoppeld van waarde-oordelen of inherente karaktereigenschappen? Zou de gemiddelde mens dan niet een veel meer fluïde seksuele identiteit hebben? Als we terugkijken naar de oude Grieken en hoe zij omgingen met homo- en biseksualiteit dan lijkt het voor de hand te liggen dat anders-geaardheid voor een belangrijk deel cultureel bepaald is. Dat betekent dat hoe vrijer een samenleving staat ten aanzien van anders-geaarden, hoe meer anders-geaarden zich in die samenleving voordoen. In die zin zou je dus kunnen zeggen dat conservatieve homo-haters dus al die tijd gelijk gehad hebben: Homoseksualiteit is een besmettelijke sociale ziekte. Als je het maar goed wegstopt, kan het zich veel minder goed verspreiden. Al die tolerantie "leert" onze kinderen homo te worden (of eigenlijk bi, maar conservatieven kennen dat woord geloof ik nog steeds niet). Ik persoonlijk ben daar uiteraard blij mee. We leven met 7 miljard mensen op deze planeet, het is niet alsof we ons koste wat kost allemaal moeten voortplanten. De noodzaak voor een heteroseksuele norm is er dus voor mij niet. Veel liever zie ik een wereld waarin iedereen gewoon vrij is om elkaar aantrekkelijk te vinden, van elkaar te genieten en van elkaar te houden.

Ja, ik weet het, ik ben een onverbeterlijke hippie...
Sheepdog
 
Berichten: 64
Geregistreerd: zo 03 jul 2016, 08:55

Re: 1 in 2 young people say they are not 100% heterosexual

Berichtdoor Anubis » ma 31 okt 2016, 20:33

Sheepdog schreef:Dit raakt aan een vermoeden dat ik al veel langer heb, namelijk dat de vermeende zeldzaamheid van biseksualiteit voortkomt uit de cultuur, en niet uit de natuurlijke aard van mensen.

Dat zou kunnen, het hangt ook af hoe biseksualiteit word gedefinieerd in die cultuur en of je de geaardheid of het gedrag van personen bedoelt, omdat cultuur mij cognitieve dissonantie (tegenstrijdige waarden) voert kan ik er geen eigenwaarde aan toepassen, daarom heb ik mijn eigen definities er maar voor om de hokjes in te delen. Een definitie gebaseerd op een logische denkwijze (hoop ik), maar alsnog hoe ik dingen zelf indeel met de dingen die voorhanden zijn. Ik kan nooit voor iemand anders beoordelen hoe diegene de subjectieve ervaring ervaart, inclusief geaardheid. Voor mij hebben personen vrouwelijke en mannelijke eigenschappen of een combinatie van die dingen. Voor mij zijn die eigenschappen gebaseerd op hoe iemand de eigen psyche ervaart van uit zichzelf en niet gebaseerd op het oordeel van anderen. Rolpatronen vallen dus niet onder vrouwelijke en mannelijke eigenschappen in hoe ik het dus zie. De termen Bi, Hetero en Homo hebben bij mij een iets andere betekenis dan hoe ze in het algemeen bekeken worden (denk ik, afgaande van hoe mensen in het algemeen met elkaar communiceren). Hetero-zijn betekend dan dus een persoon die (voornamelijk) mannelijke eigenschappen ervaart aangetrokken voelt tot iemand die (voornamelijk) vrouwelijke eigenschappen uit, in het zijn en vice versa, homo-zijn is dan personen die op dezelfde eigenschappen zijn aangetrokken, en Bi-zijn is dus dat je op mannelijke en vrouwelijke eigenschappen in personen valt, of je nou voornamelijk mannelijke of vrouwelijke eigenschappen hebt of gewoon beide ervaart. Met eigenschappen bedoel ik niet hoe iemand zich uit of gedraagt, maar hoe diegene hun gender ervaart. Dus afhangend van hoe ruim mensen hun hetero-zijn ervaren is bi-zijn waarschijnlijk het meest voorkomend in personen.

Sheepdog schreef:Ik denk even terug aan een sessie die ik een aantal jaar geleden tijdens groepstherapie meemaakte. We waren in die groep met mannen en vrouwen, maar voor dit onderdeel werden de mannen van de vrouwen gescheiden. De oefening bestond er uit om de rest van de mannen in de groep een biografie van je penis te vertellen, met andere woorden, wat heb je met dat ding aan je lijf nu allemaal meegemaakt in je leven. Ik heb deze oefening twee keer gedaan met verschillende groepen mannen, en een ruime meerderheid van de ongeveer 20 mannen in totaal gaf aan tijdens hun puberteit een seksuele ervaring met een jongen of een man te hebben gehad, of seksuele gevoelens naar iemand van hetzelfde geslacht.

Wel herkenbaar voor mij in sommige dingen, ik heb me nooit romantisch tot klasgenoten van hetzelfde geslacht aangetrokken gevoelt, maar wel seksueel. Het verschil kon ik nog niet echt toen (en nu ook niet echt, nog niet intens in ieder geval).

Sheepdog schreef:De meeste van de mannen die het betrof hadden daar schuldgevoelens of schaamte over. In sommige gevallen leidde het zelfs tot diepe depressieve gevoelens en andere psychologische problemen. In een samenleving waar van mannen verwacht wordt dat ze heteroseksueel zijn, en waar een bewijs van het tegendeel bepaalt dat je "geen echte man", een "mietje", een "wijf" bent, is het logischerwijs aantrekkelijk dat als er ook maar enige mogelijkheid is om daaraan te conformeren je dat doet, in plaats van een moeizaam proces door te gaan van uit de kast komen. Dat heb ik me zelf ook jaren voorgehouden: verdiep je daar nu maar niet te veel in, dan gaat het vanzelf over, en je kunt uiteindelijk ook gelukkig worden met een vrouw.

Cultuur heeft mij hier ook schaamtegevoelens over gegeven, net zoals bij vele anderen waarschijnlijk zoals je hier zegt. De tegenstrijdigheden die mensen wordt opgelegd, zorgt ervoor dat ze rare dingen gaan doen. Het proces van waardes loslaten en vervangen is zwaar en intens, maar wel eerlijk. Dat het nog nodig is om uit de kast te komen zegt wel genoeg over de samenleving, er is weinig begrip al is hier in verhouding wel veel tolerantie ten opzichte van vele andere landen volgens mij, ik hoop ook acceptatie. Iets accepteren is soms erg moeilijk. Als 'man' is het inderdaad cultureel onverantwoord om aan emotionele zelfreflectie te doen, opkroppen en kapot gaan is het motto. Een motto wat men moet verwerpen om geluk te kunnen vinden en ervaren in je eigen zijn. Ik denk de schaamte voorbij?, maar dan op een goede constructieve manier.

Sheepdog schreef:Hierdoor ontzeggen waarschijnlijk vele biseksuelen zichzelf dit deel van hunzelf. Ze stoppen het weg en geven zich over aan de normen van de middenmoot, een heteroseksuele relatie. En in veel gevallen zal het daar uiteindelijk ook ophouden. Mensen zijn gelukkig met hun heteroseksuele partner, en zien die ene biseksuele ervaring in hun puberteit als "puberale verwarring", "nieuwsgierigheid", "experimenteren." Allemaal benamingen die er voor moeten zorgen dat er een duidelijke scheidslijn tussen die ene vergissing en de werkelijke geaardheid blijft staan.

Jammer dat de biseksuele ervaring dan als een vergissing wordt gezien (uiteraard kan het persoonlijk een vergissing zijn, om andere reden). Bi-schierig zijn hoeft niet per se te beteken dat diegene bi is, maar men hoeft zich er niet voor te schamen. Erg jammer dat dit zo vaak voorkomt dan. Het denken in zwart-wit is erg makkelijk uiteraard, er zullen maar grijswaarden bestaan. Dat is eng! Liever veilig en ongelukkig dan onzeker maar wel gelukkig, zullen veel mensen zich wel aanpraten en worden aangepraat. Ik weet voor mijzelf in ieder geval dat ik mijzelf wel veel dingen heb aangepraat en toen ik daar eindelijk over heen kwam dat andere mensen mij dingen gingen aanpraten. Hoe iemand zijn werkelijke geaardheid ervaart is in grijswaarden en niet in zwart-wit, naar mijn mening. Een standaard hokje voor je geaardheid doet dan inderdaad, maar kwaad dan goed (tenminste ik ga er vanuit dat je dat probeert te zeggen). Moeilijk doen kan soms dus je leven makkelijker maken.

Sheepdog schreef:De resultaten van dit onderzoek doen vermoeden dat door betere voorlichting en een ruimere acceptatie van homo- en biseksualiteit in de samenleving, jonge mensen zich vrijer voelen met hun seksualiteit en minder hun best doen om hun seksuele identiteit om te buigen naar een hetero-identiteit. Aangezien we er nog lang niet zijn wat betreft die acceptatie ben ik heel benieuwd wat de toekomst op dit gebied brengt. Ik vermoed namelijk dat wij biseksuelen heel stiekem in de meerderheid zijn op deze wereld, maar dat de maatschappij en onze cultuur ons dwingen om te kiezen, hetzij om een "normale èchte man" te worden, hetzij om een overdreven verwijfd homo-stijltje aan te nemen en jezelf dus te etaleren als "de ander".

Acceptatie van homo en biseksualiteit zou mooi zijn. Ieder weldenkend mens snapt dat deze geaardheden geen bedreiging vormen voor de heteroseksuele identiteit, noch heteroseksuele personen zelf. In zover de identiteit is het alleen een bedreiging in personen die hun eigen identiteit niet kunnen accepteren als ze niet hetero zijn. Al was iedereen biseksueel, vele mensen zouden dan ook (biologisch gezien) een heteroseksuele relatie aangaan. Al zou zelfs een meerderheid van de mensen homoseksueel zijn, dan vormt dit alsnog geen bedreiging voor de bevolkingsgroei en aantallen. Maar homoseksualiteit is niet in de meerderheid, dus er is überhaupt geen probleem, het is nog minder dan een probleem. De problemen worden gecreëerd in homo en bi-fobie en dat mensen in stereotypen gaan denken en handelen. Stereotypen geven de haatgroepen dus weer voer, omdat ze dan lekker kunnen afreageren op groepen mensen en hun gedragingen, in plaats van dat ze moeten kijken naar personen zelf, en uiteindelijk ook dus hunzelf. Het politieke gekanker word niemand beter van, ja kanker. Ik vind het namelijk net zo erg, het is namelijk iets wat net zolang doorgroeit totdat het systeem kapot gaat waar het in zit. Ik kies voor mezelf, en spoor anderen ook dit te doen, ook al zouden ze ongeluk hebben om aan bepaalde stereotypen te voldoen buiten hun keuze om. Sorry als ik zo agressief overkom, maar ik verdraag zulke onrechtvaardigheden niet. Het zou heel goed kunnen dat biseksualiteit de norm is in de mensheid, ik hoop het eigenlijk stiekem wel, misschien omdat ikzelf bi ben, maar ook wel, omdat dat betekend dat mensen van elkaar kunnen houden zonder afhankelijk te zijn van dogmatische normen.

Sheepdog schreef:Hoe zou de wereld er uitzien als seksuele geaardheid compleet was losgekoppeld van waarde-oordelen of inherente karaktereigenschappen? Zou de gemiddelde mens dan niet een veel meer fluïde seksuele identiteit hebben?

Als de mensheid geaardheid los koppelt van waarde-oordelen of inherent karaktereigenschappen, was er geen noodzaak meer voor stereotype denken omtrent gender, sexe en geaardheid. Het einde van politieke spelletjes (van beide kanten, de haatkant en de anti-logica kant). Een hokje voor hoe je aantrekkingskracht tot andere mensen voelt hoeft minder zwart-wit te zijn, er is oneindig variatie op wat logischerwijs in de basis vast gelegd kan worden. Door rationeel denken en wetenschap (een gedeelte van wat iemand man, vrouw of combinatie daarvan maakt kun je wetenschappelijk bekijken uiteraard). Geaardheid hoeft niet meer als afwijking, ziekte of zonde gezien te worden. Dogmatisch denken heeft weinig zin, als er geen duidelijke regels gemaakt kunnen worden, met grijswaarden kun je niet echt duidelijke regels maken. Mensen kunnen dus meer voor zichzelf denken, wat dus ook kan leiden tot een meer fluïde seksualiteit. Er is geen beoordeling op geaardheid meer, dus ook meer mogelijkheden. Dus als mensen zich oprecht vanuit zichzelf seksueel fluïde voelen, zal het wel zo zijn.

Sheepdog schreef:Als we terugkijken naar de oude Grieken en hoe zij omgingen met homo- en biseksualiteit dan lijkt het voor de hand te liggen dat anders-geaardheid voor een belangrijk deel cultureel bepaald is. Dat betekent dat hoe vrijer een samenleving staat ten aanzien van anders-geaarden, hoe meer anders-geaarden zich in die samenleving voordoen.

Logisch gezien is dit correct, maar het is niet per se feitelijk. Een samenleving kan ook voornamelijk heteroseksueel zijn, ondanks gedragingen. Ik ben het wel met je eens hoor, er zijn veel meer holebi's dan men denkt. In Nederland is het relatief makkelijker om holebi te zijn dan in vele andere landen. Relatief, niet absoluut. De acceptatie is er nog steeds niet helemaal, en als ik de media mag geloven word het ook al minder de laatste jaren.

Sheepdog schreef:In die zin zou je dus kunnen zeggen dat conservatieve homo-haters dus al die tijd gelijk gehad hebben: Homoseksualiteit is een besmettelijke sociale ziekte. Als je het maar goed wegstopt, kan het zich veel minder goed verspreiden. Al die tolerantie "leert" onze kinderen homo te worden (of eigenlijk bi, maar conservatieven kennen dat woord geloof ik nog steeds niet). Ik persoonlijk ben daar uiteraard blij mee. We leven met 7 miljard mensen op deze planeet, het is niet alsof we ons koste wat kost allemaal moeten voortplanten. De noodzaak voor een heteroseksuele norm is er dus voor mij niet. Veel liever zie ik een wereld waarin iedereen gewoon vrij is om elkaar aantrekkelijk te vinden, van elkaar te genieten en van elkaar te houden.

Ja sommige mensen zijn werkelijk zo dom denk ik, dat ze geloven dat mensen homo kunnen worden door het aan te leren. Mensen kunnen het gedrag wel emuleren, maar hoe de geaardheid ervaren word is toch echt vanuit de persoon zelf. Maar zoals je al eerder zei, als je het wegstopt is het er zogenaamd niet, dan heeft niemand last er van. De mensheid zal alleen wijzer worden, als het weet als het dwaas is, om het maar dramatisch te zeggen. Een heteroseksuele norm hoeft om mij ook niet, ook vanwege de hokjes, maar mensen planten zich toch wel voort. Een wereld zonder dogmatiek omtrent geaardheid, sexe en gender zou wonderschoon zijn. Zijn we af van dat imbeciele getetter der schreeuwenden, er is nog een heel universum wat verkent kan worden immers en ik heb wel wat beters te doen dan het gejank van dwazen aan te horen, en jij ook wel denk ik, haha :lol:.

Sheepdog schreef:Ja, ik weet het, ik ben een onverbeterlijke hippie...

Dan ben ik wel een anti-hippie-hippie :P in de basis ben ik het wel met ze eens, maar rationeel denken staat bij mij ook hoog op de lijst. Ik hoop dat je wat van mijn verhaal hebt kunnen maken, het is uiteindelijk ook maar een gedachtestroom. Als je vragen aan mij hebt hierover of persoonlijk, vraag je maar. Persoonlijke vragen antwoord ik misschien niet en anders via een privé-berichtje.

Groet,
Anubis
I am, every day anew.
Anubis
 
Berichten: 149
Geregistreerd: do 12 mei 2016, 18:27
Woonplaats: Friesland

Re: 1 in 2 young people say they are not 100% heterosexual

Berichtdoor Sheepdog » vr 04 nov 2016, 13:41

Voor mij hebben personen vrouwelijke en mannelijke eigenschappen of een combinatie van die dingen. Voor mij zijn die eigenschappen gebaseerd op hoe iemand de eigen psyche ervaart van uit zichzelf en niet gebaseerd op het oordeel van anderen. Rolpatronen vallen dus niet onder vrouwelijke en mannelijke eigenschappen in hoe ik het dus zie. De termen Bi, Hetero en Homo hebben bij mij een iets andere betekenis dan hoe ze in het algemeen bekeken worden (denk ik, afgaande van hoe mensen in het algemeen met elkaar communiceren). Hetero-zijn betekend dan dus een persoon die (voornamelijk) mannelijke eigenschappen ervaart aangetrokken voelt tot iemand die (voornamelijk) vrouwelijke eigenschappen uit, in het zijn en vice versa, homo-zijn is dan personen die op dezelfde eigenschappen zijn aangetrokken, en Bi-zijn is dus dat je op mannelijke en vrouwelijke eigenschappen in personen valt, of je nou voornamelijk mannelijke of vrouwelijke eigenschappen hebt of gewoon beide ervaart. Met eigenschappen bedoel ik niet hoe iemand zich uit of gedraagt, maar hoe diegene hun gender ervaart. Dus afhangend van hoe ruim mensen hun hetero-zijn ervaren is bi-zijn waarschijnlijk het meest voorkomend in personen.


Ik weet niet of ik je compleet goed begrijp, maar het roept wel een en ander bij me op. Ten eerste de constatering bij mezelf dat ik over het algemeen val op vrouwelijke eigenschappen, ook in mannen. Koppel ik het los van het geslacht dan kan ik eenvoudig de lichamelijke en persoonlijke kenmerken noemen die mijn hart sneller doen kloppen: lichamelijk val ik op sierlijk, kwetsbaar, slank, een zachte gladde huid, ronde billen, smalle heupen, dromerige ogen, volle lippen. Qua persoonlijkheid val ik op bescheidenheid, zachtmoedigheid, zorgzaamheid, verlegenheid, onbeholpenheid (als dat een woord is). Zoals ik het beschouw zijn dat vanuit de traditionele beleving allemaal "vrouwelijke" eigenschappen.

Dat roept de vraag op wat dat dan zegt over mijn biseksueel-zijn. Ben ik dan niet biseksueel omdat ik val op vrouwelijke eigenschappen? Of ben ik juist biseksueel omdat ik die kenmerken niet onlosmakelijk koppel aan vrouwen, zoals een hetero-man zou doen?

Als 'man' is het inderdaad cultureel onverantwoord om aan emotionele zelfreflectie te doen, opkroppen en kapot gaan is het motto. Een motto wat men moet verwerpen om geluk te kunnen vinden en ervaren in je eigen zijn. Ik denk de schaamte voorbij?, maar dan op een goede constructieve manier.


Oef, trek nog eens een blik wormen open. Dit is een trigger-onderwerp voor mij, een pijnpunt in onze moderne "progressieve" samenleving. Feminisme roept van de hoogste toren dat vrouwen onderdrukt worden, en dat dat de hele geschiedenis al zo is. Zonder te willen beweren dat er nooit een vrouw onderdrukt is, trek ik ten zeerste in twijfel dat vrouwen de gebeten hond zijn in de traditionele rolverdeling. In de traditionele rolverdeling is de vrouw een heilig wezen, een engel wiens emoties haar fijnzinnigheid verraden, en die als een parel beschermd dient te worden tegen de boze wereld. Dat klinkt misschien paternalistisch, maar kijk eens naar wat de man is in die rolverdeling: een stuk wegwerp-gereedschap met als enige doel een vrouw in leven te houden. Zijn leven is traditioneel gezien niets waard (vrouwen en kinderen eerst, dan kunnen we kijken of een man het recht heeft een noodlot te overleven), zijn gevoelens zijn een bewijs van zijn zwakheid, zijn gebrek aan moed, en een reden om hem minderwaardig te verklaren aan "echte mannen" die zonder morren zichzelf de dood in jagen voor het hogere goed: de veiligheid van zijn vrouw en nageslacht.

Wil er een gelijkwaardige rolverdeling tussen man en vrouw ontstaan, waarbij geslacht niet meer inherent gekoppeld is aan waarde-oordelen of karaktereigenschappen, dan zullen feministen moeten stoppen met mannen de grote vijand te maken en erkennen dat mannen het grootste slachtoffer van de geslachtsongelijkheid zijn. Mogelijk kunnen we dan samen werken aan een eerlijkere samenleving waarin mannen niet meer stoer hoeven doen om het recht te hebben te bestaan, om vervolgens voor die zelfde stoerheid verguisd te worden door een stel blanke, westerse, verwende, hoogopgeleide en zogenaamd "onderdrukte" vrouwen.

Jammer dat de biseksuele ervaring dan als een vergissing wordt gezien (uiteraard kan het persoonlijk een vergissing zijn, om andere reden). Bi-schierig zijn hoeft niet per se te beteken dat diegene bi is, maar men hoeft zich er niet voor te schamen. Erg jammer dat dit zo vaak voorkomt dan. Het denken in zwart-wit is erg makkelijk uiteraard, er zullen maar grijswaarden bestaan. Dat is eng! Liever veilig en ongelukkig dan onzeker maar wel gelukkig, zullen veel mensen zich wel aanpraten en worden aangepraat. Ik weet voor mijzelf in ieder geval dat ik mijzelf wel veel dingen heb aangepraat en toen ik daar eindelijk over heen kwam dat andere mensen mij dingen gingen aanpraten. Hoe iemand zijn werkelijke geaardheid ervaart is in grijswaarden en niet in zwart-wit, naar mijn mening. Een standaard hokje voor je geaardheid doet dan inderdaad, maar kwaad dan goed (tenminste ik ga er vanuit dat je dat probeert te zeggen). Moeilijk doen kan soms dus je leven makkelijker maken.


Ik heb dat eerder inderdaad al vaker betoogd op andere fora als het over seksuele geaardheid ging. "Sexuality is plural" oftewel seksualiteit is meervoudig. Ik geloof dat een mens in principe geboren wordt zonder inherente seksuele geaardheid. Baby's hebben geen seksuele interesse, die onstaat gedurende de late kinderjaren, eerst in het eigen lichaam en daarna in de lichamen van anderen. Er zijn allerlei maatschappelijke, culturele, sociale en psychologische invloeden die inwerken op de seksuele interesse in die hoogst beïnvloedbare tijd. Als ik het me goed herrinner uit mijn therapiejaren is dit ook de fase waarin bijvoorbeeld seksueel misbruik de meest schadelijke en levensbepalende impact heeft op het kind, omdat het kind op die leeftijd nog niet in staat is een persistente seksuele voorkeur te hebben, maar wel seksuele gevoelens kan ervaren. Zonder daar te diep op in te willen gaan, komt het er op neer dat een prepuberaal kind in een fluïde seksuele staat verkeert, waarin de buitenwereld een enorme rol speelt. Een ogenschijnlijk onbelangrijke gebeurtenis in die jaren kan een enorme invloed hebben op de seksuele ontwikkeling in een bepaalde richting. Om "Silence of the Lambs" te citeren : Wat begeren we? We begeren wat we iedere dag zien.

Dat betekent voor mij dan ook dat ik geloof dat in een samenleving waarin homo- en biseksualiteit volledig geaccepteerd zijn, en ontkoppeld van enig waarde-oordeel, er vanzelf meer mensen homo- of biseksueel zullen worden. Letterlijk. Niet omdat er meer mensen het "stiekem" zouden zijn, maar omdat ze daadwerkelijk niet op het idee komen in een cultuur die de optie bij voorbaat probeert uit te sluiten. Als we nu al zien dat in het Verenigd Koninkrijk 50% van de jongeren hun seksuele geaardheid kwalificeert als "niet-hetero" en we weten dat er nog steeds heel veel vooroordelen en onwetendheid over homo- en biseksualiteit bestaan, dan kan het bijna niet anders dan dat met een bredere acceptatie en kennis veel meer jongeren het hele idee van seksueel determinisme loslaten en gewoon gaat doen wat ze voelen. Mogelijk is dit zelfs een sociaal-evolutionair gevolg van een overbevolkte wereld.

Of ik draaf een beetje door, dat kan natuurlijk ook. Ik kan soms de neiging hebben om dingen te veel naar mijn eigen perspectief te trekken. Niettemin zijn er de nodige historische voorbeelden te vinden van maatschappijen waarin vormen van homo- en biseksualiteit geaccepteerd of zelf gewaardeerd werden, en in die samenlevingen was het kennelijk de norm om deze levenswijze aan te houden. Dat zou ondenkbaar zijn als de gemiddelde man geen genot ervaarde of zelfs walgde van dat seksuele contact. Dat is voor mij een aardige indicatie van de mate waarin cultuur geaardheid stuurt. Vijftig jaar geleden waren het nog alleen de meest uitgesproken homo's die een noodzaak voelden om voor zichzelf een bestaansrecht te veroveren (geïnspireerd door de tweede feministische golf, de seksuele revolutie en de burgerrechtenbeweging). Nu die beweging het nodige bereikt heeft komen we er ineens achter dat Trans-porno één van de meest gekeken porno-genres door "hetero"-mannen is, dat niet alleen extremofielen (niet die insecten, maar letterlijk: liefhebbers van het extreme) bi of homo kunnen zijn, en 50% van de britse jongeren zichzelf bi noemt.

Sorry als ik zo agressief overkom, maar ik verdraag zulke onrechtvaardigheden niet. Het zou heel goed kunnen dat biseksualiteit de norm is in de mensheid, ik hoop het eigenlijk stiekem wel, misschien omdat ikzelf bi ben, maar ook wel, omdat dat betekend dat mensen van elkaar kunnen houden zonder afhankelijk te zijn van dogmatische normen.


Geloof me, ik deel de boosheid. Ik heb ooit eens tijdens een therapiesessie een strijd tussen de seksen gedaan (stapel matrassen in het midden van de kamer, mannen aan één kant, vrouwen aan de andere kant, en maar schelden op elkaar en tegen die matrassen beuken), dan wil je niet weten wat er voor een frustratie naar boven komt omdat mensen hun hele leven in een keurslijf gedwongen worden, opgelegd door de cultuur. Met geaardheden is het nog erger dan met geslachten. Ik volgde ooit op een ander forum de gebeurtenissen rond de internet-meme "die CIS-scum" oftewel "Sterf, niet-transseksueel tuig!". Ik walg van die uitspraak, maar ik snap waar hij vandaan komt. Het is zoiets als geradicaliseerde moslims die alle westerlingen "varkens" noemen en willen doden. Het is een tegenreactie na decennia van pijn en vernedering. Het enige probleem is, dat net als met islamisme, de reactie net zoveel kwaad doet als het verschijnsel waar op wordt gereageerd. De reactie van niet-transseksuelen was voorspelbaar: Haat tegen die achterlijke transseksuelen die zichzelf kennelijk zo belangrijk voelden dat ze vonden dat je de dood verdiende omdat je gewoon blij was met het geslacht waarmee je geboren was. Het enige dat de meme bereikte was een grotere antagonie tussen de twee groepen creëren.

Niettemin ben ik ook boos dat de mensheid zo dom is dat ze alleen in duidelijke hokjes kunnen denken. Dat mensen te lui zijn om zich te verdiepen in individuën, en ons dus allemaal in een goed gekaderde groep willen plaatsen. "Hetero: stoer, krachtig, moedig, verstandig, verantwoordelijk. Homo: verwijfd, slap, laf, losbollig, onbetrouwbaar. Bi? Wat nou bi? Je moet wel kiezen, anders kiezen wij wel voor je, vieze nicht." Zolang dat nog de basishouding van de maatschappij is blijft alles waar we het hier over hebben een what-if scenario en worden miljarden mensen gedwongen zichzelf in een bepaalde rol te plaatsen, bij voorkeur de hetero-rol.

Logisch gezien is dit correct, maar het is niet per se feitelijk. Een samenleving kan ook voornamelijk heteroseksueel zijn, ondanks gedragingen. Ik ben het wel met je eens hoor, er zijn veel meer holebi's dan men denkt. In Nederland is het relatief makkelijker om holebi te zijn dan in vele andere landen. Relatief, niet absoluut. De acceptatie is er nog steeds niet helemaal, en als ik de media mag geloven word het ook al minder de laatste jaren.


Hiervoor verwijs ik naar het eerdere wat ik schreef over de invloed van cultuur op seksuele vorming in de prepuberteit. Zolang homo's en bi's nog als een ietwat belachelijk frivool circus geportretteerd worden door onze cultuur, en er geen voorbeelden bestaan van normale homoseksuele relaties in de belevingswereld van het kind, dan zal het hele idee zich niet voordoen. De eerste seksuele interesse zal dan bijna automatisch geprojecteerd worden op een traditionele man-vrouw relatie, en zodra dat door de omgeving wordt bevestigd als de enige juiste keuze zal het kind die keuze internaliseren. Seksueel verlangen is een biologische impuls, seksuele aantrekkingskracht is dat aantoonbaar niet. Zouden wij vallen op vrouwen met een enorme plaat in hun onderlip en zeventig ringen om hun nek? Zonder oordeel, maar... nee. Niettemin zijn er stammen waarin je zonder die attributen nooit een seksuele partner zult vinden. Chinese mannen vielen duizend jaar lang alleen maar op vrouwen met tot hoefjes gemutileerde voeten. Griekse filosofen geilden op hun gespierde jonge mannelijke leerlingen. Kijk naar schilderijen uit de zeventiende eeuw en zie het schoonheidsideaal van de gouden eeuw: moddervette wijven met lekker veel cellulitis. Eind jaren zestig was een verpersoonlijkt vrouwelijk twijgje de norm geworden.

Dit soort zaken worden ingegeven door de culturele verwachtingspatronen van wat een goed leven betekent. Dikke vrouwen in vroeger jaren waren welvarende vrouwen. Jongens in de griekse samenleving zochten de wijsheid van een mentor, en de mentoren zelf konden hun status verwerven door de meest prominente jonge mannen aan zich te binden. Twiggy was een culminatie van de nieuwe jetset, de healthy living-cultuur van de nouveau riche, gecombineerd met een idealisering van het bohémien-bestaan van muzikanten en kunstenaars. Enzovoorts en zo verder.

Nog even over mijn eigen hippie-identiteit: Ja, een gebrek aan rationeel denken is inderdaad de grootste makke van de flower power generatie. Wellicht mag ik mezelf dan omschrijven als neo-hippie: Ik heb de geest van ruimdenkendheid, liefde voor de medemens, en verlangen naar vreedzaamheid geërfd, maar niet de zweverigheid. De oorspronkelijke hippie's mag dat wellicht vergeven worden, omdat ze een reactie waren op de nauwe christelijke cultuur van de jaren vijftig, die alles dat niet in het goede boek stond uitsloot. Het was te verwachten dat het protest daartegen de nodige valse profeten zou opwerpen, en helaas hebben die inderdaad de nodige schade aangericht. Ik heb me recentelijk verdiept in het drama van Jonestown, dat is zo'n beetje de verpersoonlijking van die schadelijke invloeden. Dat neemt echter niet de instelling weg die er aan ten grondslag ligt: het geloof in een maakbare wereld, de wens om een verschil te maken, de vrije acceptatie van alle vormen van liefde en leven. En die instelling omarm ik nog steeds met volle overtuiging en met beide armen.

Hier laat ik het voor nu bij. Mijn welgemeende excuses voor de onmogelijke lengte.
Sheepdog
 
Berichten: 64
Geregistreerd: zo 03 jul 2016, 08:55

Re: 1 in 2 young people say they are not 100% heterosexual

Berichtdoor Anubis » za 05 nov 2016, 01:02

Sheepdog schreef:
Voor mij hebben personen vrouwelijke en mannelijke eigenschappen of een combinatie van die dingen. Voor mij zijn die eigenschappen gebaseerd op hoe iemand de eigen psyche ervaart van uit zichzelf en niet gebaseerd op het oordeel van anderen. Rolpatronen vallen dus niet onder vrouwelijke en mannelijke eigenschappen in hoe ik het dus zie. De termen Bi, Hetero en Homo hebben bij mij een iets andere betekenis dan hoe ze in het algemeen bekeken worden (denk ik, afgaande van hoe mensen in het algemeen met elkaar communiceren). Hetero-zijn betekend dan dus een persoon die (voornamelijk) mannelijke eigenschappen ervaart aangetrokken voelt tot iemand die (voornamelijk) vrouwelijke eigenschappen uit, in het zijn en vice versa, homo-zijn is dan personen die op dezelfde eigenschappen zijn aangetrokken, en Bi-zijn is dus dat je op mannelijke en vrouwelijke eigenschappen in personen valt, of je nou voornamelijk mannelijke of vrouwelijke eigenschappen hebt of gewoon beide ervaart. Met eigenschappen bedoel ik niet hoe iemand zich uit of gedraagt, maar hoe diegene hun gender ervaart. Dus afhangend van hoe ruim mensen hun hetero-zijn ervaren is bi-zijn waarschijnlijk het meest voorkomend in personen.


Ik weet niet of ik je compleet goed begrijp, maar het roept wel een en ander bij me op. Ten eerste de constatering bij mezelf dat ik over het algemeen val op vrouwelijke eigenschappen, ook in mannen. Koppel ik het los van het geslacht dan kan ik eenvoudig de lichamelijke en persoonlijke kenmerken noemen die mijn hart sneller doen kloppen: lichamelijk val ik op sierlijk, kwetsbaar, slank, een zachte gladde huid, ronde billen, smalle heupen, dromerige ogen, volle lippen. Qua persoonlijkheid val ik op bescheidenheid, zachtmoedigheid, zorgzaamheid, verlegenheid, onbeholpenheid (als dat een woord is). Zoals ik het beschouw zijn dat vanuit de traditionele beleving allemaal "vrouwelijke" eigenschappen.

Dat roept de vraag op wat dat dan zegt over mijn biseksueel-zijn. Ben ik dan niet biseksueel omdat ik val op vrouwelijke eigenschappen? Of ben ik juist biseksueel omdat ik die kenmerken niet onlosmakelijk koppel aan vrouwen, zoals een hetero-man zou doen?

Ik bedoel het als een synergie van intrapersoonlijke en interpersoonlijke relaties. In hoe de personen hun geaardheid ervaren, hoe ze die identificeren a, bi, homo, hetero- seksueel en vanuit dat perspectief hoe zicht dit authentiek uit in het zijn. Ik denk dat je ook wel hetero bent als je op dezelfde sekse valt als deze zich genoeg uit als de andere, zoals het geval maar niet gelimiteerd tot transgender personen is, waar deze hun gender anders als hun sekse ervaren, het is intrinsiek aan de persoon zelf van uit de eigen psyche. Ik kan een ervaring van iemand anders niet beschrijven, dus het is lastig. Voor mij is dat ik op mannelijke en vrouwelijke eigenschappen val in mensen. Maar ook al val je op voornamelijk alleen vrouwelijke eigenschappen in mensen inclusief mannen kun je alsnog bi zijn als man in hoe jij het dan beschrijft als reactie op mij, omdat het ook interpersoonlijke ervaring van geaardheid inhoudt, dus ook van die persoon waar je je dan tot aangetrokken voelt, als dat een man is kan deze zich heel erg man voelen terwijl die vrouwelijke eigenschappen heeft. De strakke indeling van seksualiteit is voornamelijk van politieke waarde en voor psychologen om mensen makkelijker in te delen. Beter kan ik het niet omschrijven, omdat taal niet ver genoeg ontwikkeld is en ik ook niet.

Sheepdog schreef:
Als 'man' is het inderdaad cultureel onverantwoord om aan emotionele zelfreflectie te doen, opkroppen en kapot gaan is het motto. Een motto wat men moet verwerpen om geluk te kunnen vinden en ervaren in je eigen zijn. Ik denk de schaamte voorbij?, maar dan op een goede constructieve manier.


Oef, trek nog eens een blik wormen open. Dit is een trigger-onderwerp voor mij, een pijnpunt in onze moderne "progressieve" samenleving. Feminisme roept van de hoogste toren dat vrouwen onderdrukt worden, en dat dat de hele geschiedenis al zo is. Zonder te willen beweren dat er nooit een vrouw onderdrukt is, trek ik ten zeerste in twijfel dat vrouwen de gebeten hond zijn in de traditionele rolverdeling. In de traditionele rolverdeling is de vrouw een heilig wezen, een engel wiens emoties haar fijnzinnigheid verraden, en die als een parel beschermd dient te worden tegen de boze wereld. Dat klinkt misschien paternalistisch, maar kijk eens naar wat de man is in die rolverdeling: een stuk wegwerp-gereedschap met als enige doel een vrouw in leven te houden. Zijn leven is traditioneel gezien niets waard (vrouwen en kinderen eerst, dan kunnen we kijken of een man het recht heeft een noodlot te overleven), zijn gevoelens zijn een bewijs van zijn zwakheid, zijn gebrek aan moed, en een reden om hem minderwaardig te verklaren aan "echte mannen" die zonder morren zichzelf de dood in jagen voor het hogere goed: de veiligheid van zijn vrouw en nageslacht.

Wil er een gelijkwaardige rolverdeling tussen man en vrouw ontstaan, waarbij geslacht niet meer inherent gekoppeld is aan waarde-oordelen of karaktereigenschappen, dan zullen feministen moeten stoppen met mannen de grote vijand te maken en erkennen dat mannen het grootste slachtoffer van de geslachtsongelijkheid zijn. Mogelijk kunnen we dan samen werken aan een eerlijkere samenleving waarin mannen niet meer stoer hoeven doen om het recht te hebben te bestaan, om vervolgens voor die zelfde stoerheid verguisd te worden door een stel blanke, westerse, verwende, hoogopgeleide en zogenaamd "onderdrukte" vrouwen.

Feminsme is een loze term geworden in de economische en cultureel meer ontwikkelde landen. Cultureel meer ontwikkeld in de zin van mensenrechten bedoel ik dan. Moderne feministen creëren een segregatie tussen man en vrouw, door inderdaad te stellen dat mannen rare enge wezens zijn (om het maar bot te zeggen) zonder emotionele diepgang of empathisch vermogen. Auto-verslachtoffering is auto-mutaltie van de psyche in de waarde van interpersoonlijke relaties en rationaliteit.

Sheepdog schreef:
Jammer dat de biseksuele ervaring dan als een vergissing wordt gezien (uiteraard kan het persoonlijk een vergissing zijn, om andere reden). Bi-schierig zijn hoeft niet per se te beteken dat diegene bi is, maar men hoeft zich er niet voor te schamen. Erg jammer dat dit zo vaak voorkomt dan. Het denken in zwart-wit is erg makkelijk uiteraard, er zullen maar grijswaarden bestaan. Dat is eng! Liever veilig en ongelukkig dan onzeker maar wel gelukkig, zullen veel mensen zich wel aanpraten en worden aangepraat. Ik weet voor mijzelf in ieder geval dat ik mijzelf wel veel dingen heb aangepraat en toen ik daar eindelijk over heen kwam dat andere mensen mij dingen gingen aanpraten. Hoe iemand zijn werkelijke geaardheid ervaart is in grijswaarden en niet in zwart-wit, naar mijn mening. Een standaard hokje voor je geaardheid doet dan inderdaad, maar kwaad dan goed (tenminste ik ga er vanuit dat je dat probeert te zeggen). Moeilijk doen kan soms dus je leven makkelijker maken.


Ik heb dat eerder inderdaad al vaker betoogd op andere fora als het over seksuele geaardheid ging. "Sexuality is plural" oftewel seksualiteit is meervoudig. Ik geloof dat een mens in principe geboren wordt zonder inherente seksuele geaardheid. Baby's hebben geen seksuele interesse, die onstaat gedurende de late kinderjaren, eerst in het eigen lichaam en daarna in de lichamen van anderen. Er zijn allerlei maatschappelijke, culturele, sociale en psychologische invloeden die inwerken op de seksuele interesse in die hoogst beïnvloedbare tijd. Als ik het me goed herrinner uit mijn therapiejaren is dit ook de fase waarin bijvoorbeeld seksueel misbruik de meest schadelijke en levensbepalende impact heeft op het kind, omdat het kind op die leeftijd nog niet in staat is een persistente seksuele voorkeur te hebben, maar wel seksuele gevoelens kan ervaren. Zonder daar te diep op in te willen gaan, komt het er op neer dat een prepuberaal kind in een fluïde seksuele staat verkeert, waarin de buitenwereld een enorme rol speelt. Een ogenschijnlijk onbelangrijke gebeurtenis in die jaren kan een enorme invloed hebben op de seksuele ontwikkeling in een bepaalde richting. Om "Silence of the Lambs" te citeren : Wat begeren we? We begeren wat we iedere dag zien.

Dat betekent voor mij dan ook dat ik geloof dat in een samenleving waarin homo- en biseksualiteit volledig geaccepteerd zijn, en ontkoppeld van enig waarde-oordeel, er vanzelf meer mensen homo- of biseksueel zullen worden. Letterlijk. Niet omdat er meer mensen het "stiekem" zouden zijn, maar omdat ze daadwerkelijk niet op het idee komen in een cultuur die de optie bij voorbaat probeert uit te sluiten. Als we nu al zien dat in het Verenigd Koninkrijk 50% van de jongeren hun seksuele geaardheid kwalificeert als "niet-hetero" en we weten dat er nog steeds heel veel vooroordelen en onwetendheid over homo- en biseksualiteit bestaan, dan kan het bijna niet anders dan dat met een bredere acceptatie en kennis veel meer jongeren het hele idee van seksueel determinisme loslaten en gewoon gaat doen wat ze voelen. Mogelijk is dit zelfs een sociaal-evolutionair gevolg van een overbevolkte wereld.

Ik had pas een soort van idee wat seksualiteit überhaupt was toen ik in de pubertijd zat, maar ik zal vast wel eerder instinctief gedrag hebben vertoond van iets wat er op moest lijken, alleen zonder connotaties er aan vast uiteraard. Ik denk dat mensen wel meer instinctief kunnen neigen naar a, bi, hetero of homoseksualiteit. Cultuur heeft inderdaad ook invloed op hoe we onze seksualiteit uitten. Ik weet wel dat mijn biseksualiteit zich meer ontwikkelde, hoe minder waarde ik hechte aan wat sociaal gezien het meest normaal en standaard moet zijn.

Sheepdog schreef:Of ik draaf een beetje door, dat kan natuurlijk ook. Ik kan soms de neiging hebben om dingen te veel naar mijn eigen perspectief te trekken. Niettemin zijn er de nodige historische voorbeelden te vinden van maatschappijen waarin vormen van homo- en biseksualiteit geaccepteerd of zelf gewaardeerd werden, en in die samenlevingen was het kennelijk de norm om deze levenswijze aan te houden. Dat zou ondenkbaar zijn als de gemiddelde man geen genot ervaarde of zelfs walgde van dat seksuele contact. Dat is voor mij een aardige indicatie van de mate waarin cultuur geaardheid stuurt. Vijftig jaar geleden waren het nog alleen de meest uitgesproken homo's die een noodzaak voelden om voor zichzelf een bestaansrecht te veroveren (geïnspireerd door de tweede feministische golf, de seksuele revolutie en de burgerrechtenbeweging). Nu die beweging het nodige bereikt heeft komen we er ineens achter dat Trans-porno één van de meest gekeken porno-genres door "hetero"-mannen is, dat niet alleen extremofielen (niet die insecten, maar letterlijk: liefhebbers van het extreme) bi of homo kunnen zijn, en 50% van de britse jongeren zichzelf bi noemt.

Dat Britse onderzoek zou inderdaad een indicatie kunnen zijn, maar om een beter oordeel er over te geven zouden dezelfde tests in meerdere landen gedaan moeten worden en kijkende naar de cultuur omtrent holebi's. Als daar hetzelfde uitkomt zou je kunnen zeggen dat biseksualiteit een meerderheid, of in ieder geval geen minderheid is qua geaardheid. Het hangt er ook af van hoe en wat voor vragen je stelt, voor de een betekend het hokje iets anders als de andere. Een culturele benaming is ook maar tot zover van waarde in hoe het een persoon kan beschrijven, je subjectieve ervaring is je subjectieve ervaring, maar een cultuur die meer openstaat voor biseksualiteit zou fijn zijn ja.

Sheepdog schreef:
Sorry als ik zo agressief overkom, maar ik verdraag zulke onrechtvaardigheden niet. Het zou heel goed kunnen dat biseksualiteit de norm is in de mensheid, ik hoop het eigenlijk stiekem wel, misschien omdat ikzelf bi ben, maar ook wel, omdat dat betekend dat mensen van elkaar kunnen houden zonder afhankelijk te zijn van dogmatische normen.


Geloof me, ik deel de boosheid. Ik heb ooit eens tijdens een therapiesessie een strijd tussen de seksen gedaan (stapel matrassen in het midden van de kamer, mannen aan één kant, vrouwen aan de andere kant, en maar schelden op elkaar en tegen die matrassen beuken), dan wil je niet weten wat er voor een frustratie naar boven komt omdat mensen hun hele leven in een keurslijf gedwongen worden, opgelegd door de cultuur. Met geaardheden is het nog erger dan met geslachten. Ik volgde ooit op een ander forum de gebeurtenissen rond de internet-meme "die CIS-scum" oftewel "Sterf, niet-transseksueel tuig!". Ik walg van die uitspraak, maar ik snap waar hij vandaan komt. Het is zoiets als geradicaliseerde moslims die alle westerlingen "varkens" noemen en willen doden. Het is een tegenreactie na decennia van pijn en vernedering. Het enige probleem is, dat net als met islamisme, de reactie net zoveel kwaad doet als het verschijnsel waar op wordt gereageerd. De reactie van niet-transseksuelen was voorspelbaar: Haat tegen die achterlijke transseksuelen die zichzelf kennelijk zo belangrijk voelden dat ze vonden dat je de dood verdiende omdat je gewoon blij was met het geslacht waarmee je geboren was. Het enige dat de meme bereikte was een grotere antagonie tussen de twee groepen creëren.

Niettemin ben ik ook boos dat de mensheid zo dom is dat ze alleen in duidelijke hokjes kunnen denken. Dat mensen te lui zijn om zich te verdiepen in individuën, en ons dus allemaal in een goed gekaderde groep willen plaatsen. "Hetero: stoer, krachtig, moedig, verstandig, verantwoordelijk. Homo: verwijfd, slap, laf, losbollig, onbetrouwbaar. Bi? Wat nou bi? Je moet wel kiezen, anders kiezen wij wel voor je, vieze nicht." Zolang dat nog de basishouding van de maatschappij is blijft alles waar we het hier over hebben een what-if scenario en worden miljarden mensen gedwongen zichzelf in een bepaalde rol te plaatsen, bij voorkeur de hetero-rol.

Politieke spelletjes zijn woordspelletjes, alles om maar groepen te creëren om tegen elkaar te strijden. De woordspelletjes die categorieën creëren voor hun spelers, alleen worden de statestieken voor je gekozen en sommigen willen er helaas ook nog naar leven.
Sheepdog schreef:
Logisch gezien is dit correct, maar het is niet per se feitelijk. Een samenleving kan ook voornamelijk heteroseksueel zijn, ondanks gedragingen. Ik ben het wel met je eens hoor, er zijn veel meer holebi's dan men denkt. In Nederland is het relatief makkelijker om holebi te zijn dan in vele andere landen. Relatief, niet absoluut. De acceptatie is er nog steeds niet helemaal, en als ik de media mag geloven word het ook al minder de laatste jaren.


Hiervoor verwijs ik naar het eerdere wat ik schreef over de invloed van cultuur op seksuele vorming in de prepuberteit. Zolang homo's en bi's nog als een ietwat belachelijk frivool circus geportretteerd worden door onze cultuur, en er geen voorbeelden bestaan van normale homoseksuele relaties in de belevingswereld van het kind, dan zal het hele idee zich niet voordoen. De eerste seksuele interesse zal dan bijna automatisch geprojecteerd worden op een traditionele man-vrouw relatie, en zodra dat door de omgeving wordt bevestigd als de enige juiste keuze zal het kind die keuze internaliseren. Seksueel verlangen is een biologische impuls, seksuele aantrekkingskracht is dat aantoonbaar niet. Zouden wij vallen op vrouwen met een enorme plaat in hun onderlip en zeventig ringen om hun nek? Zonder oordeel, maar... nee. Niettemin zijn er stammen waarin je zonder die attributen nooit een seksuele partner zult vinden. Chinese mannen vielen duizend jaar lang alleen maar op vrouwen met tot hoefjes gemutileerde voeten. Griekse filosofen geilden op hun gespierde jonge mannelijke leerlingen. Kijk naar schilderijen uit de zeventiende eeuw en zie het schoonheidsideaal van de gouden eeuw: moddervette wijven met lekker veel cellulitis. Eind jaren zestig was een verpersoonlijkt vrouwelijk twijgje de norm geworden.

Dit soort zaken worden ingegeven door de culturele verwachtingspatronen van wat een goed leven betekent. Dikke vrouwen in vroeger jaren waren welvarende vrouwen. Jongens in de griekse samenleving zochten de wijsheid van een mentor, en de mentoren zelf konden hun status verwerven door de meest prominente jonge mannen aan zich te binden. Twiggy was een culminatie van de nieuwe jetset, de healthy living-cultuur van de nouveau riche, gecombineerd met een idealisering van het bohémien-bestaan van muzikanten en kunstenaars. Enzovoorts en zo verder.

Cultuur dringt men veel dingen op, ook wat 'sexy' is, of het nou bio-logisch is of niet. Hmhm biseksualiteit lijkt nu steeds minder cultureel verantwoord te lijken :lol: Maarja ik heb nu wel een vreemde fascinatie met furries, ook cultureel verantwoordelijk lijkt me, of niet, ik had het pas toen ik meer bi was. De subjectieve ervaring is hier niet in gebrek, maar taal wel denk ik.

Sheepdog schreef:Nog even over mijn eigen hippie-identiteit: Ja, een gebrek aan rationeel denken is inderdaad de grootste makke van de flower power generatie. Wellicht mag ik mezelf dan omschrijven als neo-hippie: Ik heb de geest van ruimdenkendheid, liefde voor de medemens, en verlangen naar vreedzaamheid geërfd, maar niet de zweverigheid. De oorspronkelijke hippie's mag dat wellicht vergeven worden, omdat ze een reactie waren op de nauwe christelijke cultuur van de jaren vijftig, die alles dat niet in het goede boek stond uitsloot. Het was te verwachten dat het protest daartegen de nodige valse profeten zou opwerpen, en helaas hebben die inderdaad de nodige schade aangericht. Ik heb me recentelijk verdiept in het drama van Jonestown, dat is zo'n beetje de verpersoonlijking van die schadelijke invloeden. Dat neemt echter niet de instelling weg die er aan ten grondslag ligt: het geloof in een maakbare wereld, de wens om een verschil te maken, de vrije acceptatie van alle vormen van liefde en leven. En die instelling omarm ik nog steeds met volle overtuiging en met beide armen.

Dat is een mooie instelling om naar de wereld te kijken.


Sheepdog schreef:Hier laat ik het voor nu bij. Mijn welgemeende excuses voor de onmogelijke lengte.

Ik laat het hier nu bij in dit topic, anders praat ik alleen maar in cirkels rond in verhalen die steeds langer worden. Ik wil uiteraard wel verder praten met je via de privé berichten.
I am, every day anew.
Anubis
 
Berichten: 149
Geregistreerd: do 12 mei 2016, 18:27
Woonplaats: Friesland

Re: 1 in 2 young people say they are not 100% heterosexual

Berichtdoor Sheepdog » za 05 nov 2016, 11:10

Geen probleem, ik denk ook dat het hier een beetje te ver begint uit te wijden. Alleen even een reactie op deze paragraaf:

Cultuur dringt men veel dingen op, ook wat 'sexy' is, of het nou bio-logisch is of niet. Hmhm biseksualiteit lijkt nu steeds minder cultureel verantwoord te lijken :lol: Maarja ik heb nu wel een vreemde fascinatie met furries, ook cultureel verantwoordelijk lijkt me, of niet, ik had het pas toen ik meer bi was. De subjectieve ervaring is hier niet in gebrek, maar taal wel denk ik.


Biseksualiteit, of liever een voorkeur voor homoseksuele relaties zou bio-onlogisch zijn mits we in een wereld leefden waarin mensen schaars waren en cumulatieve voortplanting noodzakelijk was voor het voortbestaan van de soort. In de context van een overbevolkte westerse samenleving met sociale vangnetten en welvaartsoverschotten is het juist logisch te noemen dat voortplanting een lagere prioriteit krijgt. Daarmee houden we de populatie beheersbaar.

Wat betreft fetishes zoals furries, of bijvoorbeeld latex ben ik wat minder onderlegd. Ik zie er in ieder geval geen cultureel probleem in. Ik kom weer even terug op die vrouwen met dertig ringen rond hun nek en een plaat in hun onderlip. Seksuele signalen en schoonheidsidealen zijn culturele uitingsvormen die een biologisch proces omringen. De ene laat zich tattoeëren van top tot teen, de ander voelt zich op en top sexy gekleed in een gigantisch eekhoorn-kostuum, weer een ander gaat voor de laatste mode, of sexy lingerie. Het beste is om oordelen op dat soort uiterlijke parafernalia los te laten, en gewoon te ervaren wat je aanspreekt. Als dat voor jou furries zijn, go for it (gopher it ..? SORRY!!!), ikzelf heb bijvoorbeeld altijd al eens in de buitenlucht willen vrijen, dat is net zo "extern" (oké oké, ik stop al). Ik neem aan dat als je gaat graven dat je voor beide voorkeuren allerlei psychologische redenen zou kunnen bedenken, maar als het puntje bij paaltje komt doet dat er niet toe. Zolang je er van geniet en degene(n) met wie je het doet ook, en je bent er geen anderen mee tot last, is alles goed.
Sheepdog
 
Berichten: 64
Geregistreerd: zo 03 jul 2016, 08:55

Re: 1 in 2 young people say they are not 100% heterosexual

Berichtdoor Anubis » za 05 nov 2016, 15:27

Sheepdog schreef:Geen probleem, ik denk ook dat het hier een beetje te ver begint uit te wijden. Alleen even een reactie op deze paragraaf:

Cultuur dringt men veel dingen op, ook wat 'sexy' is, of het nou bio-logisch is of niet. Hmhm biseksualiteit lijkt nu steeds minder cultureel verantwoord te lijken :lol: Maarja ik heb nu wel een vreemde fascinatie met furries, ook cultureel verantwoordelijk lijkt me, of niet, ik had het pas toen ik meer bi was. De subjectieve ervaring is hier niet in gebrek, maar taal wel denk ik.


Biseksualiteit, of liever een voorkeur voor homoseksuele relaties zou bio-onlogisch zijn mits we in een wereld leefden waarin mensen schaars waren en cumulatieve voortplanting noodzakelijk was voor het voortbestaan van de soort. In de context van een overbevolkte westerse samenleving met sociale vangnetten en welvaartsoverschotten is het juist logisch te noemen dat voortplanting een lagere prioriteit krijgt. Daarmee houden we de populatie beheersbaar.

Wat betreft fetishes zoals furries, of bijvoorbeeld latex ben ik wat minder onderlegd. Ik zie er in ieder geval geen cultureel probleem in. Ik kom weer even terug op die vrouwen met dertig ringen rond hun nek en een plaat in hun onderlip. Seksuele signalen en schoonheidsidealen zijn culturele uitingsvormen die een biologisch proces omringen. De ene laat zich tattoeëren van top tot teen, de ander voelt zich op en top sexy gekleed in een gigantisch eekhoorn-kostuum, weer een ander gaat voor de laatste mode, of sexy lingerie. Het beste is om oordelen op dat soort uiterlijke parafernalia los te laten, en gewoon te ervaren wat je aanspreekt. Als dat voor jou furries zijn, go for it (gopher it ..? SORRY!!!), ikzelf heb bijvoorbeeld altijd al eens in de buitenlucht willen vrijen, dat is net zo "extern" (oké oké, ik stop al). Ik neem aan dat als je gaat graven dat je voor beide voorkeuren allerlei psychologische redenen zou kunnen bedenken, maar als het puntje bij paaltje komt doet dat er niet toe. Zolang je er van geniet en degene(n) met wie je het doet ook, en je bent er geen anderen mee tot last, is alles goed.


Niet echt hoe ik het bedoelde, maar ik kan het nog wel uitleggen via de pb. Hier laat ik het bij.
I am, every day anew.
Anubis
 
Berichten: 149
Geregistreerd: do 12 mei 2016, 18:27
Woonplaats: Friesland


Keer terug naar In de media

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast

cron